Virtueel wandelen kan op veel manieren. Hieronder heb ik het over de wandelapp World Walking. Eigenlijk een aangeklede stappenteller met Google Maps en achtergrondinformatie.
Zelf wandel ik altijd al relatief veel. Nu, tijdens de intelligente lock-down, loop ik dagelijks nog wat meer kilometer. De hele dag binnen of op het balkon zitten is uiteindelijk ook niet gezond.
…
Zweedse pizza is heel eenvoudig te maken. Net zo makkelijk als een pizza op basis van een kant en klare bodem.
In Zweden heel normaal maar hier in Nederland minder bekend. Voordeel van een pizza van knäckebröd is dat je niet naar de winkel hoeft om een pizzabodem te kopen. Tenminste als je, zoals ik bijna altijd knäckebröd in huis hebt.
Gebruik voor de pizza rond knäckebröd als pizzabodem. Beleg deze vervolgens al een pizza en bak ongeveer 10 minuten in de oven. Ongeveer 200 graden. …
Coronacroniek, een blog posting met Corona op de achtergrond, het kon niet uitblijven.
De post hieronder gaat over mijn reis naar Noorwegen waar ik mee zou doen aan de Birkenbeiner ski marathon. En de terugreis via Zweden en Duitsland een paar weken later, tijden de eerste Corona-crisis van 2020. Die ski marathon ging uiteindelijk niet door.
De foto hierboven is genomen in Zweden.
Dinsdag was weer een reisdag, van Seattle terug naar Chicago. Met de metro eerst naar Sea-Tac Airport.
Met United Airlines van 4.40 werd het allemaal wat later. Om ongeveer 9 uur ‘s avond plaatselijke tij op Chicago O’Hare. Vervolgens om ongeveer 10 uur in de avond in downtown. De metro in Chicago bestaat uit oud materieel. Niemand kijkt op van brandlucht en beperkte rookontwikkeling.
Eenmaal buiten was het even naar adem happen. In de tussenliggende dagen was de temperatuur gedaald naar -12 graden Celsius. De kou in Chicago is bovendien vrij venijnig, het leek al snel -24.
Na ruim een half uur lopen ingecheckt bij Hotel Knickerbocker Chicago. Dit hotel had ik voor vertrek uit The Drake Hotel geboekt. Daar ontdekte ik de volgende dag dat Hotel Knickerbocker schuin tegenover was. Niet al te veel zoeken dus. En een verblijf in dezelfde sfeer van de jaren van Al Capone.
Seattle is een literaire stad, de stad van de Grunge en een culinaire stad. Ook komt Seattle voor in boeken en films. Toch ben je er met ruim een dag rondkijken wel klaar. Het is vooral de omliggende wildernis de moeite waard moet zijn.
Ik was er dan ook al vanaf vrijdagavond. En op zaterdag en zondag ben ik al naar de legendarische markt bij Pikes Place gelopen. Met de bijzondere vishandel Pure Food Fish-Market. Bestellingen, waaronder hele zalmen, worden daar door de lucht gegooid en opgevangen.
En natuurlijk de eerste vestiging van Starbucks. Het Koffietentje uit de jaren ‘70 dat is uitgegroeid tot een grotere koffie-multinational dan Douwe Egberts. Iedere dag staat er een rij van 50 tot 75 wachtenden. Vooral voor foto’s op social media.
Ik ben maandag naar de docks gelopen waar de goudzoekers vertrokken en weer aankwamen, als ze geluk hadden. Daar is ook Ivar’s Fish Bar. Al vanaf 1938. Bij Ivar, zelf is hij er niet meer, een prima fish and chips gegeten met Cayun kruiden.
Ivar was een grote vriend van de zeemeeuwen. Bezoekers worden met een bord gestimuleerd hun vis met de met de meeuwen te delen. Maar vooral niet met de duiven.
Verder veel rondgelopen en uiteindelijk via de Space Needle weer naar het hotel. De Space Needle is samen met Pike’s Place de toeristische attractie van Seattle.
Een mistige en regenachtige zondag in Seattle. Deze dag ook weer hoog en droog in het Washington State Convention Center doorgebracht. Meer over hetzelfde en nog meer ontspannen. Het was natuurlijk zondag.
Catering, dwz voor lunch, was het hele weekend buiten de deur. Bij Chipotle Mexican Grill is het altijd in de rij staan. Helemaal tussen de middag. Ondertussen geleerd dat je de app moet gebruiken. Kan je je tasje met burrito bowl of wat dan ook gewoon ophalen zonder in de rij te staan.
Om een uur of drie ‘s middags alles weer afgelopen en heb ik het Convention Center verlaten. Op pad naar de Rub with Love Shack voor een salmon burger. Salmon burgers zijn waarschijnlijk de enige burgers die behalve lekker, ook gezond zijn. …
Met het weekend in Seattle kwam zaterdag eindelijk wat nodige rust. Niet meer ‘s nachts werken en wel wat beter slapen. Maar niet te lang. Het is wel reizen om te leren en niet om op het strand te liggen. Daar is het weer ook niet naar natuurlijk. …
Vrijdagmiddag vanuit Chicago aangekomen bij The Arctic Club Seattle. Binnen hetzelfde land was dat ruim vier en half uur vliegen en twee tijdzones verder. Het verschil met Nederland is hier 9 uur. Dat wil zeggen dat alles hier 9 uur later is.
Vanaf Seattle Tacoma Airport, afgekort als Seatac, was het eenvoudig om met de metro tot vlak bij het hotel The Arctic Club Seattle te komen. Buiten de metro wel over de junks en daklozen stappen. Maar dat zijn hier over het algemeen geen mensen waar je bang voor hoeft te zijn. Genoeg politie in de buurt ook op een vrijdagavond.
Vandaag, vrijdag, weer op Chicago O’Hare International Airport. Een ingewikkeld vliegveld, vooral als je moet overstappen. Nu begin ik me al thuis te voelen, net is in de stad Chicago overigens. En dat na een dag te hebben rondgelopen. De kou was even wennen.
Erg vriendelijke en vrolijke mensen. De tekst van Sinatra’s My Kind of Town is niet uit de lucht gegrepen. Chicago blijkt wat architectuur betreft een bijzondere Amerikaanse stad te zijn.
Chicago is geen touristenstad gelukkig. Tenminste niet in deze tijd van het jaar. De kou is ijzig, vooral door de meestal harde wind die vanaf Lake Michigan door de stad blaast. Het is nergens druk, behalve tussen de middag als alle werkenden gaan lunchen. Overal is het dan vol en staan mensen in de rij. Van de MacDonalds tot duurdere restaurants.
De locatie vlak aan het lake Michigan is ook bijzonder. Lake Michigan is een van de Great Lakes, meren met een grotere oppervlakte dan bv Nederland.
Chicago roept nog steeds de associatie met ouderwetse gangsters op. Het was ook niet niets hoe Al Capone in de jaren van de drooglegging een groot deel van het stadsbestuur en de politie in zijn zak had. De echte ‘Scarface’ was echter moeilijk te veroordelen. Uiteindelijk werd Al Capone aangepakt door de vrijwel even legendarische politie inspecteur Eliot Ness. Ness was ongevoelig voor corruptie en stond aan het hoofd van het team dat dat de bijnaam The Untouchables kreeg. Door problemen met de Belastingdienst tot een gevangenisstraf veroordeeld.
Het was al donker toen ik bij The Drake Hotel aankwam. Volgende ochtend was er een geweldig uitzicht over Lake Michigan. The Drake Hotel is een iconisch hotel in Chicago. De geest van Al Capone schijnt hier ‘s nachts nog rond te waren
Het onsite Coq D’or was het tweede café dat na de afschaffing van de drooglegging weer een vergunning kreeg om alcohol te schenken.
Vrijdag ging het van Alyth terug naar beginpunt Blairgowrie. Na aankomst in het duister was daarmee de Cateran Trail afgerond. Geen overnachting in kasteel of Country House, maar een van de goedkoopste hotels van het dorp.
Langste etappe van de Cateran Trail met uiteindelijk ruim 32 kilometer. Dit met flink wat klimmen en dalen door de heuvels ten noorden van Alyth, ging het via the Bridge of Cally terug naar Blairgowrie. Ondanks voorspelde regen hebben we de hele dag geen regenkleding nodig gehad.
De Cateran Trail bleek een erg afwisselende route te zijn. Het lopen van deze route heeft bovendien meer inzicht gegeven in de redelijk ingewikkelde geschiedenis van Schotland.
Zoals eerder gezegd loopt de route van de Cateran Trail via de routes die de Caterans (notoire veedieven rond 1600) gebruikten. Vrijwel iedereen was in die tijd gewapend in Schotland.
In het gebied van de Black Angus staat biefstuk vrijwel altijd op het menu. Na Argentine moet dit volgens mij de beste plaats zijn om biefstuk te eten (niet uit de roomboter natuurlijk).
Naast biefstuk ook genoten van fazant, grouse, hert, haggis en zalm bij het avondmaal.