Dinsdag had ik vrijwel de hele dag de tijd om Washington te verkennen. De omgeving van het Witte Huis was het eerste vanuit het Watergate Hotel op de route lag. Daarna the National Gallery of Art, Capitol Hill en het Smythsonian Museum for Natural History. Daartussen alles gelopen, natuurlijk. …
Maandag van Toronto naar Washington DC gevlogen. Met bus en metro naar het Watergate Hotel.
’s Morgens eerst weer door de Amerikaanse douane, dat vond al plaats op het vliegveld van Toronto. Op het vliegveld de hele middag prima kunnen werken. Overal power-outlets, meer dan genoeg plaats om te zitten en prima gratis internet.
Weer een vlucht met United Airlines, die ook weer een beetje laat vertrok en aankwam. De enige aansluiting die ik te halen had was echter de bus naar het metrostation. Het was vroeg in de avond, dus geen enkel probleem. …
Zondag was het tijd om Toronto te verkennen. Gelukkig geen sneeuw, maar ik heb wel gekeken waar ik snel een jas en goede schoenen zou kunnen krijgen. Zonder iets als een parka en hoge schoenen schijn je in de sneeuwjacht niet naar buiten te kunnen.
Maar het was dus prima weer om zonder parka naar buiten te kunnen. …
Zaterdag was de dag van WordCamp Toronto 2018. Op Google maps was de locatie, North York Civic Centre, eenvoudig te vinden aan het einde van een van de rechte straten.
Dit bleek toevallig wel de langste straat ter Wereld te zijn. Lopen was geen optie omdat 11 kilometer heen en 11 kilometer terug te veel tijd zou kosten. Vanuit het centrum was ik er relatief snel met de metro. …
De reis naar Toronto pakte uiteindelijk uit op een 24-uurs onderneming. Een etmaal dat vooral bestond uit zitten (in verschillende vliegtuigen, uren wachten en en heen en weer lopen op vliegveld Chicago O’Hare.
En uiteindelijk rennend naar de laatste nachttrein van het vliegveld in Canada naar het centrum van Toronto. Een reis om nooit te vergeten in ieder geval. …
Frans Hals en de modernen is een tentoonstelling die nog tot en met 24 februari is te zien in het Frans Hals Museum in Haarlem.
Zelf zijn we er vrijdag aan het eind van de middag geweest. Haarlem is maar een half uurtje met de trein vanuit Den Haag (als je geluk hebt).
Voor liefhebbers van de werken van Hals een leuke tentoonstelling. Maar zelfs een grotere aanrader voor wie geïnteresseerd is in kunstgeschiedenis in het algemeen. …
Manchester is een grote stad met erg grote oude gebouwen. Verder is het een ruwe industriestad. Niet vreemd omdat hier het begrip ‘industrie’ eigenlijk is begonnen. De Industriële Revolutie had destijds nog meer impact op de samenleving dan het internet nu.
Een grote stad dus, geen verfijnde kunst of mooie parken hier.
Zondag was met de contributers day (was tot vroeg in de middag) de laatste dag van WordCamp. Leuk en informatief, maar alles was wel een beetje sloom. Het nummer Every Day is like Sunday zat van te voren al in mijn hoofd, en ik raakte het niet kwijt 🙂
De hele binnenstad was ‘s middag flink in Halloween stemming. Dat heb ik zelfs in Vancouver nooit zo meegemaakt. Leuk, veel zombies, dansen spoken en andere griezels op straat. Alles met veel muziek.
Echte zombies zijn overigens een epidemie aan het worden in Manchester. Deze zombies zijn drugsverslaafden die ‘Spice’ of ‘K2’, een synthetische cannabis, gebruiken. Gebruikers van deze middelen zitten, liggen of leunen in een coma in vreemde houdingen op het voetpad tussen het winkelend publiek terwijl het steenkoud is.
In de Apple Store een uitleg gekregen over hoe de nieuwe (?) iPad werkt met een pencil (of digitaal potlood of pen). Op WordCamp zag ik wat mensen werken met Samsungs en iPads met een pen, en dat zag er goed uit. Over reinventing the old gesproken 🙂
De readingroom van de bibliotheek was jammer genoeg gesloten in verband met een event. Gelukkig had ik zondag ook niet veel te werken.
‘s Avond een hamburger van de Burger King gekocht (dat was geen goed idee). Verder zitten internetten en werken in het café van het hotel, met uitzicht op straatniveau. Zoals nu, maandagavond.
Volle liften vaak in in een druk hotel als het Hilton natuurlijk. Er zijn er zelfs drie. Het personeel gebruikt afzonderlijke liften.
Status in de Hilton lift wordt over het algemeen afgemeten aan de hand van etages. Hoe hoger de etage hoe beter 🙂 Ik heb zelf natuurlijk niets met met status of uiterlijk vertoon. Het zijn observaties.
Kimchi fried rice is een Koreaanse versie van gebakken rijst of nasi goreng, die in verschillende varianten in heel Azië wordt gegeten. Inderdaad, veelal als ontbijt.
Onderstaand recept is vooral voor mijzelf bedoeld en een enkeling die ook eens wil proberen wat ik eet :;
Als je van plan bent Koreaanse nasi met Kimchi maken, kijk dan naar de instructies van School of Wok op YouTube . Link staat onderaan. Veel beter en leuker dan deze shortlist.
Kimchi is het belangrijkste ingrediënt voor deze gebakken rijst variant. Kimchi is gefermenteerde Chinese kool met knoflook en pepers. Het schijnt nu ook nog eens een van de 5 meest gezonde dingen te zijn die je kan eten. Dat is goed nieuws.
Kimchi is tegenwoordig zelfs in de bio winkel te koop. Wordt omschreven als natuurlijk gefermenteerde groente. Het is ook een beetje vergelijkbaar met het proces van de zuurkool, maar dan met peper en knoflook. En niet zuur natuurlijk.
Dit is een test posting met een live map …
Test test
De map staat nu in de zijkant van de homepage. Als het goed is kan dezelfde kaart weer vervolgd worden. Bla blah blah
De livemap kan ook in een posting staan, maar niet tweer keer op dezelfde pagina gebruikt worden.