Het National Civil Rights Museum is gevestigd in het vroegere Lorraine Motel in downtown Memphis. Zoals de naam doet vermoeden draait de collectie en tentoonstellingen om de Civil Rights Movement. Een beweging die van 1954 tot 1968 een geweldloze strijd heeft gevoerd voor gelijke rechten voor zwarte en blanke Amerikanen.

Dr. Martin Luther King was een van de boegbeelden van de beweging. King werd op 4 april 1968 doodgeschoten toen hij op het balkon van het Lorraine Motel stond. Een aanslag met een enorme impact (binnenlands) bijna te vergelijken met de aanslag op president Kennedy.

Zoals vaker past het ook niet in deze post op dit blogje om een hele geschiedenis samen te vatten. Het museum geeft in ieder geval een indringend beeld van de rassen-ongelijkheid in de Verenigde Staten.

Door de historische locatie is het ook een bedevaartsoord voor vooral veel zwarte Amerikanen. Een bedevaartsoord voor een andere King in dit geval.

De bus op de foto hierboven is een museum-setting van hoe het er voor 1955 aantoe ging in de bus. Een felle stem roep dat de neger die op de bank voor blanken is gaan zitten binnen 5 seconden achter in de bus moet zitten of anders meteen gearesteerd zal worden. De vrouw op de foto, met twee kleinkindern in het museum, vertelde me dat ze dat zelf nog had meegemaakt.

Na het museum heb ik rondgelopen door regenachtig downtown Memphis. De grootste atracties lijken verder de blues-clubs te zijn. Verder is er overdag eigenlijk niet veel. Weinig volk ook op straat.

Bus

Het werd ook even zoeken om weer met de bus terug te komen bij het hotel. Bushaltes staan vaak niet goed aangegeven en bovendien staat bij geen elke bushalte aangegeven welke bussen er stoppen.

Gelukkig raakte ik na mijn overstap aan de praat met een scholier die dezelfde bus moest hebben. Een erg leuk gesprek bovendien.

Wachtend en in de bus ruim een uur met elkaar gesproken. Leert zichzelf oa zingend Japans met behulp van internet omdat dat op school niet wordt gegeven (alleen Spaans, en nog slecht ook).

Met schemer liep ik de oprijlaan van het hotel weer op. En kon ik aanschuiven voor een plaatselijke IPA en een ‘Memphis Burger & Fries’. Even een paar uur slapen, op om te werken , en weer een paar uur slapen.