I’m going to Graceland
For reasons I cannot explain
There’s some part of me wants to see
Graceland

– Gracleland – Paul Simon, 1986

Graceland stond als eerste uitje op het programma. Vanaf het hotel een wandeling van ongeveer 10 minuten langs Elvis Presley Boulevard.

Eerst langs het ticket-office natuurlijk. Graceland is een attractie waar vrijwel iedere dollar uit gewrongen wordt.

Vanaf het relatief bescheiden landgoed Graceland gezien, ligt aan de overkant van Elvis Presley Boulevard een entertainment complex. Hier zijn de auto’s en vliegtuigen van Elvis te zien. Verder een groot museum met met vrijwel alles wat Elvis heeft nagelaten.

Graceland

Met een shuttlebusje ging het in een groepje, iedereen voorzien van een iPad met een digitale gids, van het entertainment complex naar de overkant van de doorgaande weg. Na een vrolijke introductie konden de boekers onder toezicht vrij rondkijken in en om Graceland.

Vrijwel de hele inboedel en inrichting van het huis is nog precies als rond het overlijden van de King op 16 augustus in 1977. Ik ben oud genoeg om het nieuws op het avond journaal te herinneren.  De jaren ’70 inboedel zorgt voor een stap terug in de tijd.

Bijzonder om nu gezien hebben hoe het echt is geweest. Het landgoed is een waar pelgrimsoord geworden voor een heel gemengd publiek.

Superster

Elvis was de eerste echte superster, en volgens sommigen de enige. Buiten Graceland zijn er echter ook relatieverende geluiden.

Elvis was volgens hen niet meer een King dan bv Bo Diddley en B.B. King. Zijn voordeel was dat hij talent had en bovendien blank was. Muziek van zwarte artiesten werd niet gedraaid op de radio in de jaren ’50.

Er waren zelfs radiostations die de muziek van Elvis ‘neger-muziek’ noemden en weigerden het te draaien.

Hoe de verhoudingen in die tijd waren werd mij later nog duidelijker tijdens een bezoek aan het Civil Rights Museum down-town Memphis.