De reis naar Toronto pakte uiteindelijk uit op een 24-uurs onderneming. Een etmaal dat vooral bestond uit zitten (in verschillende vliegtuigen, uren wachten en en heen en weer lopen op vliegveld Chicago O’Hare.

En uiteindelijk rennend naar de laatste nachttrein van het vliegveld in Canada naar het centrum van Toronto. Een reis om nooit te vergeten in ieder geval.

Vrijdagochtend begon de dag al vroeg op Schiphol. Na het inchecken van de ruim-bagage door security en de douane via Privium. Dat gaat inderdaad heel snel. Achter de douane maakte ik ook meteen gebruik van de lounge van Privium om wat van mijn dagelijkse deadlines te halen.

Vervolgens rustig naar de gate en een beetje heen en weer lopen voor het boarden. Alles op rolletje zover. Ook de vlucht van Schiphol naar Chicago liep zonder problemen.

Op Chicago begon het allemaal wat spannender te worden. Aankomst was via een andere terminal dan waar de verbindende vlucht zou vertrekken. Op Chicago O’Hare houdt dat in dat je door de Amerikaanse douane moet. Je ruim-bagage moet oppikken en weer afgeven. Vervolgens met een treintje naar de andere terminal. En weer door de Amerikaanse douane (grote drukte).

Alles maar net op tijd. Uiteindelijk bleek dit heel ruim op tijd doordat de vlucht een vertraging had van 7 uur.

Omboeken naar een vlucht met maar 5 uur vertraging leek de beste optie.

Eindelijk naar Toronto

Voor het vertrek uit Chicago moest er nog aan het vliegtuig gesleuteld worden en de vleugels van ijs worden ontdaan.

Douane in Canada ging op zich rap. Maar de ruimbagage liet zenuwslopend lang op zich wachten. Het had allemaal geen minuut langer moeten duren.  Ik kon nog net rennend de laatste trein naar het centrum van Toronto halen

Laatste stukje lopend door nachtelijk Toronto viel het me op dat het een heel veel grotere stad is dan ik me tot nu toe heb voorgesteld. En ook wel kouder in deze tijd van het jaar.

Meer foto’s op Flickr.com.