Binnen een week weer terug in Manchester. Ik had zelfs het contante geld van een paar dagen geleden nog op zak.

Deze keer voor WordCamp. Zakelijk dus, of beter gezegd bedrijfsmatig leren. Manchester is als een wat rauwe industriestad, geen aanrader voor een gezellig ‘weekendje weg’.

Wel een aanrader voor wie geïnteresseerd is in de Industriële Revolutie. Maar dat valt waarschijnlijk meestal niet in te passen in een gezellig weekendje weg.

Het vooral de historie van muziek en voetbal dat enkele toeristen naar deze stad trekt. Er is zelfs een vrij fors voetbal-museum. 

WordCamp

WordCamp is ook thuis of op kantoor vanachter de computer te volgen. Maar als je bijna alles achter de computer volgt is het des te beter af en toe echte mensen te spreken van buiten een bekende werkomgeving. WordCamp conferenties hebben naast een technisch en informatief aspect een even sterk sociaal karakter.

Reis

De heenreis verliep donderdagmiddag voorspoedig. Het vliegtuig zat helemaal vol. Vooral Britten.

Nu ook begrepen waarom de meeste passagiers zo snel in de rij staan om te kunnen boarden. Ze willen allemaal hun forse bagage kwijt. Bij een volle vlucht lukt dat niet. Veel ging via een glijbaan alsnog naar de ruimbagage. Zelf heb ik altijd ruimbage, doordat ik een scheermes bij me heb en omdat ik meestal als een hamster van alles mee terug naar huis wil brengen.

Na een wat harde landing op Manchester Airport een treinreisje van ongeveer 20 minuten naar de stad.

Onderkomen

Ingecheckt bij het Hilton Double Tree in de buurt van het station. Via American Express de nodige extra’s gekregen en een kamer op ‘Hilton HHonours’ etage.

Hilton Double Tree is overigens gewoon een basic versie van het gewone Hilton, behalve in de prijs zie ik niet veel verschil. Het fijne van Hilton is dat ze er zijn ingespeeld op de werkende reiziger. Goed internet, een goede werkplek, goed bed en goede geluidsisolatie, zodat je in dat bed ook goed kan slapen.

 

Koffie?

De koffie-voorziening op de kamer bleek een cupjes apparaat te zijn. Niks mis mee. Maar op drie cupjes koffie, waarvan een zelfs decaf, kan je geen uren werken. Passende cupjes vinden bleek nog lastig te zijn …

Vrijdag

Na de ochtend had ik vrijdag alle tijd. Geen mail, geen telefoon en geen sms van de telefoniste. Kwam goed uit, ook voor de mensen van housekeeping.

Ik ben naar Chetham Library gelopen, daar kon ik om 12 uur onder begeleiding met een groepje naar binnen.

Na de bibliotheek was het tijd voor fish & chips in The Old Wellington Inn. Het gebouw dateert uit 1552. In 1996 heeft het nog zware schade opgelopen door een zware bomaanslag van de IRA in de buurt.

In de middag nog wat gewerkt in de studiezaal van de, ook historische, openbare bibliotheek van Manchester. Fijne klassieke omgeving waar veel bij het oude is gebleven.

Wat wil je eten vanavond?

Naast het ontbijt, waar ik nooit tijd voor heb, is avondeten ook vaak een puntje als ik alleen op pad ben. Met je iPhone in een restaurant zitten is niks. Verder duurt het te lang en is het eten vaak nog ongezonder dan fast-food.

Iedere avond een bakje salade van de Tesco is ook niet alles natuurlijk. Vanavond bij de Chopstix Noodle Bar gegeten. Fast-food noodles, maar niet al te slecht. Er gingen verschillende Asians naar binnen, dus dat gaf van te voren al vertrouwen.

Bij de Tesco eerder in de middag een pot oploskoffie gekocht om de komende dagen zeker te zijn. De mug is een mooie bonus 🙂

Vanavond wat inlezen over de onderwerpen van zaterdag. Manchester Metropolitan University Business School, waar WordCamp wordt gehouden, is volgens mij ongeveer 10 minuten lopen vanaf hier.