Regen, het is maar water

Vrijdag was het wel veel water. Niet alleen van boven, in de hogere gebieden vooral zijwaarts door een stormachtige wind.

Na een stevig ontbijt in George and the Dragon vertrokken we eerder vrijdagochtend in de de verkeerde richting. Enige onduidelijkheid doordat een andere route hetzelfde symbool heeft (een eikel).

Vervolgens kwamen we via een omweg langs het Offa’s Dyke Path Information Centre. Knighton ligt precies op het midden van Offa’s Dyke Path.

De zwaarste etappe van de route wat pittig en door het noodweer nog een beetje zwaarder. Een Gore-Tex jas klinkt leuk. Maar het is over het algemeen wel flink zweten. Dan maakt Gore-Tex ook niet heel veel meer uit.

Geen gevaarlijke situaties onderweg overigens. Een andere wandelaar die we enkele dagen eerder waren tegengekomen had ons al verteld over het traject. Niets gevaarlijks voor ervaren wandelaars, ‘But it won’t be fun …’.

Berg op, berg af, verliep tot vroeg in de avond zonder problemen. Alleen een gekneusde schouder door een glijpartij op een modderige helling.

Hoe zwaarder de tocht, hoe groter de waardering voor onderkomen en eten aan het einde van de de dag.

Toen we volledig doorweekt aankwamen bij Mellington Hall schemerde het al. Het haardvuur knapperde in dit kasteel / landhuis dat tegenwoordig voor het grootste deel een upmarket hotel is.

Gelukkig traditioneel genoeg dat niemand in dit luxe hotel zijn neus ophaalt voor modderige schoenen of kleding.

Avondeten bestond uit een gigantische T-bone steak uit de omgeving. Zelfs na een dag lopen een hele kluif.