MorningBriefing.NL

Na een English Breakfast in de B & B in Montgomery zijn we zondagochtend vertrokken richting Welshpool.

Een rustige aanloop in de regen naar de eerste beklimmingen van de dag. Na de min of meer gedwongen slak-dag van zaterdag zijn we vanaf nu weer in ieder geval weer goed op pad.

Onderweg kwamen we vandaag niet veel mensen tegen. Wel twee dames die onze etappe hardlopend deden. Trail-running, dat is hardlopen door modder en over heuvels etc.

Verder vooral koeien en heel veel schapen in de weilanden die we regelmatig doorkruisen. Ook veel eekhoorns die nog druk in de weer zijn om hun wintervoorraad aan te leggen.

Bloodiest Battlefield

Buiten een stuk buiten Montgomery passeerden we het bloedigste slagveld in Wales uit de tijd van de Burgeroorlog. Nadat we dit uit slagveld uit 1644 waren gepasseerd begon de eerste echte klim. Vervolgens een rustige wandeling door bossen en weilanden.

…

Lees Meer Lees Meer

Een rustdag was het zaterdag niet, maar vergeleken met voorgaande dagen de minste dag. In afstand gezien dan (12 kilometer).

Vanmorgen vanuit Mellington Hall vertrokken naar Montgomery. Min of meer noodgedwongen, doordat we vrijdagavond geen onderkomen hebben kunnen vinden in de regio waar we na de etappe van zaterdag zouden uitkomen.

Alle tijd voor een lunch deze keer. En de tijd om de ruïnes van Montgomery Castle te bezoeken.

Als alles goed gaat halen we het eindpunt nog binnen de tijd die we over hebben.

Eind van de middag hebben we onze bagage en schoenen afgegeven bij de B & B waar we logeren. Vervolgens in hotel The Royal Oak onder een paar pints ale de planning voor de komende dagen doorgenomen.

Avondeten was deze zaterdag min of meer het tegenovergestelde van de vorige dag. Maar daardoor niet minder.

Zondag naar Welshpool en weer op de route.

Regen, het is maar water

Vrijdag was het wel veel water. Niet alleen van boven, in de hogere gebieden vooral zijwaarts door een stormachtige wind.

Na een stevig ontbijt in George and the Dragon vertrokken we eerder vrijdagochtend in de de verkeerde richting. Enige onduidelijkheid doordat een andere route hetzelfde symbool heeft (een eikel).

Vervolgens kwamen we via een omweg langs het Offa’s Dyke Path Information Centre. Knighton ligt precies op het midden van Offa’s Dyke Path. …

Lees Meer Lees Meer

Donderdagavond zijn we aangekomen in Knighton. De plaatsnamen Kington en Knighton lijken inderdaad verwarrend veel op elkaar.

We logeren hier in de George and the Dragon Inn. Joris en de Draak in het Nederlands. Wales is natuurlijk historisch ridder gebied. De draak is bovendien het symbool voor Wales.

Knighton is letterlijk het middelpunt van Offa’s Dyke Path. We zijn nu wat afstand betreft op de helft van de hele route. Hier in Knighton is ook het Offa’s Dyke Centre, dar gaan we vrijdagochtend natuurlijk nog even lang.

Route van vandaag was uiteindelijk niet zo ‘Soul Destroying’ als onze collega wandelaar, die we de vorige dag vanuit tegenovergestelde richting tegenkwamen, het noemde.

Het is allemaal niet erg moeilijk. Gewoon je ene voet voor de andere zetten (ongeveer 39.000 keer vandaag)

Door de regen was het uitzicht deze donderdag wat minder. Maar er waren onderweg wel erg mooie regenbogen te zien.

Zo nu en dan lopen we ook door weilanden waar ook een stier graast. Altijd wel iets om alert op te zijn.

Morgen, vrijdag, staat het laatste stukje Black Mountains op het programma. De verwachting is dat het de hele dag zal regenen. Gelukkig heeft het weer geen invloed op ons humeur. Alleen onweer zou een beetje lastig zou kunnen worden op enige hoogte, maar dat duurt meestal ook geen uren.

Woensdagavond zijn we aangekomen in Kington. Onderweg een herfstige omgeving, maar zo nu en dan bijna zomerse temperaturen ondanks een stevige herfstige wind.

Vandaag, donderdag, na het ontbijt verder naar Knighton. Van Kington naar Knighton is ongeveer 23 kilometer lopen. Een Wandelaar die we woensdagmiddag tegenkwamen omschreef dit gedeelte van Offa’s Dyke Path als ‘Soul Destroying’, vanwege het vele herhaaldelijke klimmen en dalen.

De bagage wordt vandaag in ieder geval extra goed ingepakt met de regenkleding bovenin de rugzak. Later op de dag lijkt het weer flink om te gaan slaan. Komende vrijdag wordt er zelfs noodweer voor het grootste deel van de dag verwacht. Toevallig juist de dag van de zwaarste etappe van Offa’s Dyke Path.

Het verblijf in The Old Pandy Inn was geweldig. Zoiets als een oude herberg, een beetje een huiskamer voor reizigers en mensen uit de omgeving. Kompleet met functionele open haard. Geen luxe, wel prima eten en gastvrijheid.

Internet was zo nu en dan wel een probleempje. Gelukkig bood iemand mij aan gebruik te maken van zijn mobile 4G hotspot. Na de internet beslommeringen waren we eindelijk op pad.

Via een van de eerste Black Mountains naar Hay-on-Wye. In mijn proloog berichtje stelde ik nog dat we in een dag over de Black Mountains zouden trekken. Dat is, gelukkig, onjuist.

Vandaag vanuit het zuiden gezien over de eerste Black Mountain. We hadden geweldig helder weer waardoor we de de route over het hoge gedeelte hebben kunnen lopen. Bij slecht weer is dit geen feest en bij erg slecht weer vrijwel onmogelijk. Gelukkig konden we de alternatieve route, langs de voet van de berg, links laten liggen.

Zelfs op een mooie dag als vandaag was de wind behoorlijk fel.

Begin van de dag was flink klimmen en eind van de dag was flink dalen. De meeste kilometers werden gemaakt op het plateau. Daar kwamen we ook nog een wandelaar uit Vancouver tegen. Hij liep Offa’s Dyke Path in de tegenovergestelde richting.

Maandag was prima wandelweer. Het is ondertussen volop herfst in Wales en Engeland. De route van ongeveer 29 kilometer liep vandaag van Monmouth naar Pandy. Een dorpje van enkele huizen aan een doorgaande weg.

Onderweg kwamen we naast veel natuurschoon ook genoeg geschiedenis en wildlife tegen. Ook een waakhond, die na nadere kennismaking het liefst met ons was mee blijven lopen. Gelukkig kon hij uiteindelijk niet verder mee doordat de hele route gekenmerkt wordt door veel hekken en poortjes om het vee op de juiste plaat te houden. Ik zag mezelf al kilometer terug lopen, met hond naar boerderij.

The White Castle

De ruïne van The White Castle was erg indrukwekkend. De geschiedenis van dit oorspronkelijk Normandische kasteel gaat terug tot 1066.

Naast hier en daar even rondkijken bestaat de dag vooral uit uit lopen. Aardig klimmen en dalen over het algemeen.